bitstillery
← Terug naar de blog

Mithril, Bitstillery-editie

Onze frontends, Discover en Portal, draaien op Mithril, de kleine en snelle virtual-DOM-library waar Leo Horie in 2014 mee begon. We houden ervan omdat er zo weinig van is: een component is een object met een view, de router past in je hoofd, en er zit geen buildmagie tussen jou en de browser. Maar er waren dingen die we steeds misten. Componenten tekenen alleen opnieuw na een event handler, een request, een routewissel of een expliciete m.redraw(). Om het scherm in de pas te laten lopen met de data, hadden we van buitenaf een eigen store aan Mithril vastgemaakt: een proxy die m.redraw() aanriep zodra de state veranderde en een deel ervan in localStorage bijhield. Dat werkte, maar de naden begonnen te zien. Er was ook geen server-side rendering die zijn state aan de browser doorgeeft, en de types zaten in een los @types-pakket, apart van de code.

Het gebruikelijke antwoord daarop is een migratie: maanden alles herschrijven naar React, Vue of Solid, en die kant gingen we ook op. Met AI werd ineens iets anders haalbaar voor een team van drie: in plaats van onze code naar een ander framework te verhuizen, konden we het framework zelf bijwerken. Dus hebben we Mithril begin dit jaar geforkt, overgezet naar Bun en TypeScript, en zijn we wat we misten in Mithril zelf gaan bouwen, met AI die een groot deel van de code schreef. Zo’n 320 commits later doet onze editie wat we nodig hebben, en hoeven we niet meer te migreren.

De grootste verandering zijn signals, die die proxy-store vervangen. Een component tekent nu vanzelf opnieuw als een signal dat hij gelezen heeft verandert, en state() maakt van een gewoon object reactieve state, inclusief geneste objecten en arrays, waarbij de functies erin computed waarden worden. Een klein voorbeeld:

import m, {state, MithrilComponent} from '@bitstillery/mithril'

const $s = state({
    count: 0,
    total: () => $s.count * 2,
})

class Counter extends MithrilComponent {
    view() {
        return (
            <div>
                <p>
                    Count: {$s.count}, Total: {$s.total}
                </p>
                <button onclick={() => $s.count++}>Increment</button>
            </div>
        )
    }
}

m.mount(document.getElementById('app'), Counter)

Geen m.redraw() en geen .value in de template. Verander $s.count waar dan ook, en de teller volgt.

Omdat de library nu zelf weet wat state is, werd renderen op de server ook een stuk makkelijker. Een component kan zijn data laden in een async oninit; op de server wacht de renderer daarop en stuurt hij zowel de HTML als de state naar de browser, die daar verder mee kan zonder alles opnieuw op te halen. De store, de opvolger van onze oude localStorage-proxy, bouwt op hetzelfde idee voort en laat je per waarde kiezen waar die bewaard wordt: in localStorage, in sessionStorage, in de serversessie of in een cookie, zodat de server een pagina al kan renderen met bijvoorbeeld de juiste taal op zijn plek. En alles is getypeerd: het pakket levert zijn TypeScript-broncode mee, er is geen buildstap, en de library bevat geen any.

Dat dit goed gaat, komt vooral door de tests. 769 tests controleren de exacte output: de HTML en state die server rendering oplevert, de router, de URL-helpers. Met die tests op hun plek kan een agent de binnenkant veranderen en meteen zien wat er stukging. Sinds oktober schrijft een agent het grootste deel van de wijzigingen als pull requests, die we lezen voordat ze gemerged worden. Dat gaf ook ruimte voor een flinke opruimronde: dode code en restanten van upstream gingen eruit, en alleen al in oktober werden zo’n 15.500 regels verwijderd en 14.500 toegevoegd. Een benchmarksuite voor rendering, signals, state, de store, de router en server rendering houdt intussen de snelheid in de gaten.

Onderweg lieten we ook een paar dingen gaan. m.request en streams zijn weg, omdat fetch() dat werk tegenwoordig prima doet; verder draaien Mithril v2-apps ongewijzigd. En ernaast is een componentenbibliotheek gegroeid: velden, dialogen, tabs, tabellen en een paginalayout, die elk hun state als één signal krijgen, zodat een app een dialoog opent of van tab wisselt door een waarde te schrijven. Waar de browser iets al goed doet, zoals de eigen keuzelijst van de telefoon of de native dialoog, gebruikt de bibliotheek gewoon dat.

Zin om het te proberen? Het is MIT-gelicenseerd en staat op npm: bun add @bitstillery/mithril. De broncode, de handleidingen en de benchmarks staan op GitHub. En dank aan Leo Horie, die Mithril bedacht, en aan iedereen die er sindsdien aan heeft gewerkt.

Laten we kennismaken

Benieuwd wat we doen, of wat we voor je kunnen betekenen? We horen graag van je.